Geçen akşam yine bir sıkıntı geldi üstüme aldığım gibi bisikletimi vurdum kendimi sahile... Aranızda bilenler vardır, İnciraltına yakın zamanda engelliler merkezi kuruldu. İçinde sahil şeridi boyunca yürüyüş ve bisiklet yolu var. Ayrıca piknik yapmak isteyenler için masalar ve mangal alanlarıda mevcut. Düzenli olarak güvenlikler geziyor. Ben biraz geç keşfettim ama çok güzel biryer. Ayrıca bir de kafeteryası var.
Bisikletimi bir kenara bırakıp girdim kafeteryaya. İçerisi biraz karışık ve kalabalıktı. Kimsenin sırasını almamaya dikkat ederek tostumu ve gazozumu aldım, Çıkıp deniz kenarına oturdum. O sırada yanıma engelli biri geldi. Meraba dedi, bende meraba dedim, nasıl oldugumu ve ismimi sordu. Bende ona ismini sordum. O ana kadar zorda olsa söylediklerini anlayip cevap veriyordum, karşılıklı konuşabiliyorduk. İsmini söyledi, anlayamadim Öner mi dedim hayır dedi. Ören?, Ögmen? Önder?... hayır. eliyle masaya yazmaya çalıştı yine anlayamadim. O kadar üzüldüm ki yerin dibine girmek istedim resmen, en sonunda telefonunda yazıyormuş oradan okuttu. OZAN... Memnun oldum Ozan, tostumu yedikten sonra sohbet edelim mi beraber dedim. Olur dedi.
Yanımdan ayrılmadan önce yanağımı okşadı, elimi avcuna aldı ben seni çok sevdim, sen benim ablamsın dedi... Pekte ablası olucak yaşta değildim halbuki... Gitmeden şöyle boydan baktı bana, düşündü... Sonra biraz da çekinerek sordu: senin özrün var mı?. İnsan hiç sağlıklı olduğu için utanır mı? Ben utandım! Hayır dedim sıkılarak, bisikletimle geldim ben....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder