hayatı tersten yaşamak...

Unuttum artık bitti diyorum ya, bir bakıyorum orda telefonun ekranından bana bakıyor.. Bir hışımla kapatıyorum telefonu, Bilgisayardan bir şarkı seçiyorum. İyi ki varsın diyor Sertap, İyi ki sevmişim seni... Hadi be sende diyorum kendi kendime.
Baktım olmuyor, sana birtek senden fayda var diyorum ve gidiyorum odama günlüğümü alıyorum elime kafam dağılsın diye, yazmaya başlıyorum. Yazıyorum ama ilk harfi yine o.. İyice kemirmeye başlıyor düşünceler içimi yazdıkça. Bırakıyorum kalemi elimden. Bir sayfa geri çeviriyorum günlüğün sayfasını, gözyaşlarımla ıslanmış sayfalar, gülüyorum kendime. Sonra bir sayfa daha geliyorum geri.. İşte burası, burası buram buram, burcu burcu mutluluk kokuyor. Gözyaşıyla mutluluk bu kadar yakın olabilirler mi birbirlerine.. Benim defterimde öyleler... Aralarında sadece tarih farkı var o kadar. Bir güneş doğmuş, Bir sayfa daha eksilmiş takvim yapraklarından. Sonra bir daha çeviriyorum sayfayı hızlıca, burası huzur, sevgi ve uyku kokuyor. Bir sayfa önce ilk öpücük. Sonra bir sayfa daha... Çamlıktayım... Değirmende, gölette... Rüzgar esiyor, buz gibi, serin, çam kokularını getiriyor... Etrafta hic lamba yok ama heryer ışıl ışıl. Dolunay tam tepede, seyir tepesinin ardından bize bakıyor.
İşte o zaman dünyayı kocaman bir oyun sahnesi gibi görüyorum, ışıklar bize dönmüş, sahnede biz, ikimiz. Arkada inceden bir fon müziği var.. sadece klarnet ve keman... Herşey çok güzel, çok romantik... Yanında ki kişi diyor yanımdaki kişi, Sencede doğru kişimi... Evet der gibi bakıyorum gülümsüyorum...

Tıpkı şimdide suratımdaki o aptal gülümseme gibi...