Yalnız...

Kücükken -evet itiraf ediyorum hala- hayaller kurardım. Cok güzel toz pembe hayaller. Hayatta sahip olmak istedigim herseyim olurdu, bisikletim, sindy bebeklerim, elbiselerim...Sonra yavas yavas büyüdüm. Tabi hayallerimde... Her zaman beni seven ve benim de sevdiğim bir sevgilim olurdu yanımda. Aynı filmlerdeki gibi romantik, büyülü, sınırsız ve en nihayetinde mutlu sonla biten bi askk. Ama hepsi yalanmıs. Sadece filmlerde olurmus böyle asklar...Evet hala hayal kuruyorum, hala hayallerim var, yok degil. Ama kücücük bir odaya kapatılmıs, zincire vurulmus hayaller, sınırlarla örülmüs hayaller... Gerceklesmiycegini bildiginiz icin bazi seylerin hayalini kurarken bile aci cekersiniz. Tıpkı benim acım gibi, onun hayal oldugunun ve hicbirzaman gerceklesmiyceginin bilincine varırsınız.Oysa kücükken ne kadar da güzeldi hayat. Sanki sabah olucak ve herseye sahip olucakmısım gibi gelirdi!!! Sanki kapı calıcak ve bekledigim o adam gittigi uzun seyahatten dönüvericek gibi gelirdi. Simdi ise sanki hic gitmemiste her an yanımdaymıs gibi geliyorr, sanki bir anda o kocaman ela gözleri üzerimde hissediyorum ve avcumun icinde ki o sıcacık eli büyük bir ustalıkla bırakıveriyorum, hic kimse bilmeden, hissettirmeden... Bi baskasına ait olan sevgiyi izinsizce harcadigimi düsünüyorum. Ve sonra dogru insanı bulamadıgımdan yakınıyorum. Ya da gercekten dogru insan olmadigini bildigim icin bu mazerete sıgınıyorum. Peki ama hangisi dogru? Yoksa ikiside yıllardır kendime söyledigim koca birer yalan mı? Simdi diyceksiniz ki zaten hayatın kendisi baslı basına bir yalan degil mii? Hayat, koca bir yalan degil mi?O zaman neden yasiyorum ki? Benim de mutlu sonla biten bir hikayem olmayacak mı yani?Hayatta her zaman sorunlar cıkar insanın karsısına, ama hicbiri bitmez mi? Benim de bir esim yok mu yani yakınlarımda, en azından ulasabileceğim kadar? Benim icin olan biri ve onun icin oldugum?Yokmus...Hayat daha acıymıs... Gercekler daha kötüymüs... Dostluklar da bir o kadar sahteymis... Düsenin dostu olmazmıs... İnsanlar birdenbire sevmez, mutlu olmazlarmıs; mutlu olmak icin birseyler yapmak gerekiyormus. Kücük sürprizlerle olmazmıs bu... Büyük seyler yapmak lazımmıs. Siirler, sarkılar yetmezmis birdenbire kulaga fısıldanan... Bunların hayaliyle yasayıp, bir anda bunların olmadıgını görmek cok acı...Hicbirseye aldırmıyorum artık. Hic kimseye inanmıyorum... Ben hayallerimle yasamaya devam edicemm. Gercekten mutlu olana kadarr..


Yalniz...

posted by scent at 6:19 AM 0 comments
Sunday, August 27, 2006